Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia, przedstawiająca małą dziewczynkę i dużą lalkę.
Mama pokazała to zdjęcie swojej dorastającej córce. Obydwie zostały niedawno bardzo zranione przez babcię, która krytykowała je cały wieczór, mimo dyplomatycznych zabiegów swojego męża oraz zięcia.
Wnuczka, nie mogąc wytrzymać ostrych, niesprawiedliwych słów babci, zerwała się z płaczem i uciekła do drugiego pokoju. Jej mama pobiegła za nią, przytuliła i pocieszała, chociaż sama też cierpiała…
Dziadek zatrzymał babcię przy stole i nie pozwolił jej pójść za córką i wnuczką. Zięć z kolei nastawił głośniej telewizor, więc podniesione głosy dziadka i babci zostały nieco przytłumione i stały się mniej wyraźne.
– To moja starsza siostra – powiedziała mama – i jednocześnie jedyne idealne dziecko w naszej rodzinie. Zawsze była akuratna i zawsze spełniała oczekiwania naszej mamy.
– Twoja siostra? Przecież jesteś jedynaczką! – skomentowała zaskoczona dziewczyna.
– Zmarła, zanim się urodziłam. Nie wiadomo, czy rzeczywiście była idealna. Moja mama taką ją pamięta. Liściki siostra wysyłała z sanatorium gruźliczego, w którym spędziła ostatnie miesiące swojego życia. Kamyczek i fiołki są pamiątką z jednego z jej ostatnich spacerów…
Zapadło milczenie… Mama westchnęła i kontynuowała:
– Tata mówił mi, że mama bardzo zmieniła się po jej śmierci. Stała się zgorzkniała, zrzędliwa i zachowuje się, tak jakby chciała zapomnieć o miłości, a nawet jakby chciała ją na wszelki wypadek zabić, żeby już nigdy więcej nie być zranioną. Tato nie mógł tego znieść i myślał nawet, żeby się z nią rozwieść. Zaczął już czynić pierwsze kroki w tym kierunku. Przerwał te działania, bo zorientował się, że mama znowu jest w ciąży – ze mną. Ona chciała tę ciążę usunąć, a tata jej nie pozwolił. Musiała mnie urodzić i chyba dotąd ma mi to za złe. Zawsze okazuje mi swoje niezadowolenie. Krytykuje mnie ciągle i nie pamiętam, żeby mi cokolwiek dobrego powiedziała. Nie pamiętam też, żeby kiedykolwiek przytuliła mnie czy pocałowała…
– Nie wiedziałam… – szepnęła zaskoczona nastolatka i po namyśle dodała – przepraszam cię mamo za te wszystkie chwile, kiedy byłam dla ciebie okrutna, zła i niesprawiedliwa.
Przytuliły się, a każda miała łzy w oczach – dobre łzy wzruszenia…
Po dłuższej chwili nastolatka zapytała:
– Mamo, czy możemy jakoś pomóc babci?
– Nie wiem słoneczko – odpowiedziała mama.
– A dziadkowi i tacie?
– Pomożemy im, wracając teraz do nich i do babci.
– To chodźmy…
Trzymając się za ręce wróciły do pokoju, z którego uciekły. Babcia, jak zwykle, skrzywiła się na ich widok. Za to dziadek wyraźnie rozluźnił się i uśmiechnął się do nich. Tata nastolatki również…
Autor: Ewa Damentka