ćwiczenia literackie
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią, napływającą znad pobliskiej rzeczki. Ziemia rodziła i wydawała owoce. Leżące pod jabłonią jabłka czekały na to, aż ktoś je zbierze… I tak trwało sierpniowe popołudnie…
Autor: Ewa Majewska
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu zobaczyła ją malarka. Chciała ją namalować, ale zrezygnowała, gdyż uznała, że ani kredka, ani farba nie oddadzą tego cudownego wrażenia, które chciała uchwycić. Usiadła więc przed brzózką i spędziła kilka godzin, podziwiając jej piękną sylwetkę i wdzięczne ruchy.
Autor: Ewa Damentka
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia…
Malarka uważnie przyjrzała się obrazowi, który stał na sztalugach. Poprawiła kilka detali i uznała, że jest już gotowy. Miał być prezentem imieninowym dla jej przyjaciółki. Ciekawa była, czy się jej spodoba.
Przyjaciółka często opowiadała, że śni się jej szuflada z paczuszką listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką, białym kamyczkiem, bukiecikiem zasuszonych fiołków i starą pożółkłą fotografią. We śnie wiedziała, że skrywają one słodką tajemnicę. Rano budziła się szczęśliwa i oczekiwała miłej niespodzianki, która po tym śnie zwykle się zdarzała.
Autor: Ewa Damentka
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu na polanę przybyły krasnale. To, że zwierzęta leśne widziały krasnale razem, nie oznaczało, że krasnale się znają. Znalazły się tam w jednakowym czasie, przy pomocy działania dobrej energii. Tak więc krasnale musiały się poznać. Każdy z krasnali miał przy sobie inną zabawkę i jeden z nich wpadł na pomysł, aby każdy przyjął pseudonim wzięty od swojej zabawki.
Z racji tego, że byli już grupą, a świeciło piękne słońce, okrzyknęli się grupą słonecznych krasnali. Wiadomo jednak, że czasami też pada deszcz. Pierwsze obrady krasnali poświęcone były temu, jak ogrzać zimny deszcz, jeśli się taki przytrafi. Krasnale wybrały kierownika zgromadzenia i wszyscy mieli możliwość wypowiedzenia się. W wyniku obrad uzgodniono, że trudno jest podgrzać cała chmurę, ale pojedyncze krople będzie już łatwiej. Zgromadzenie uznało, że spotkają się następnego dnia, żeby uzgodnić, jak to zrobić.
Autor: Adam
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią, napływającą znad pobliskiej rzeczki. A nad rzeczką siedziała kaczka, znaczy się, wypoczywał tu król. Kaczuszki też były i na nie patrzył przybyły, jak pływają za sobą, kwaczą szczęśliwe i taplają się w wodzie. Król usiadł na trawie, by wygodniej było mu patrzeć na rzekę i kwiaty. To były kaczki i król, czy może był on, czyli król i kaczki? Nikogo innego nie było widać wokoło, bo tak sobie zażyczył. I teraz król się nudził, i czuł zmęczenie, i zasnął. Trawa była miękka i pachnąca, ale jak się obudził, to wszystko go dziwnie swędziało, tak go obgryzły jakieś robale. To był król, kaczki i niewątpliwie robale, a być może wszystko wokoło żyło, to też było i kto tu był ważniejszy?
Tu król popatrzył na to miejsce i postanowił wybudować w tej naturze altanę z wygodnymi miejscami do leżenia, uprawiania seksu i spożywania posiłków. Potem pomyślał, że przydałoby się jeszcze miejsce na orkiestrę, miejsce dla jego chartów, i…
Autor: Janusz Nitkiewicz
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu nadszedł huragan, który poczynił w lesie spore spustoszenia. Połamał gałęzie i stare drzewa. Niektóre wyrwał z korzeniami. Brzózka była giętka i elastyczna. Chociaż bardzo się bała, wyszła z huraganu bez szwanku. Swoją elastycznością uratowała własne życie. Gdy huragan minął, brzózka była cała, zdrowa, zdziwiona i szczęśliwa jednocześnie. Dalej rosła, tańczyła, poruszając się wdzięcznie pod wpływem lekkiego wiatru, który szeptał jej, że zawsze przy niej będzie, a prawdziwie huragany zdarzają się bardzo rzadko. Brzózka natomiast pamiętała, żeby pielęgnować swoją giętkość i elastyczność, bo te właśnie cechy już raz ją uratowały.
Autor: Jagódka
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu pod jej gałęziami wystawiono szpitalne łóżko z wyjątkowym Pacjentem, leżącym w gorączce. Trzeba, aby zaczerpnął świeżego powietrza, żeby Leśna Brzoza przytuliła go i dała trochę ciepła. W tym momencie gałązki Brzozy musnęły Pacjenta (który był Wielkim Doktorem) po twarzy, gładząc jego policzki, krótko przystrzyżoną głowę, a następnie całe ciało, zatrzymując się na dłużej nad lewą stopą.
Gałązki, z tysiącami miękkich białawo-zielonych, aksamitnych listków, chwyciły obolałe ciało Doktora i jego wielkie serce, i delikatnie ukołysały, dając mu Miłość, Ciepło i Spokój. Pacjent uśmiechnął się, jego energia zaczęła żywiej krążyć po ciele. Brzoza bowiem uosabiała Kosmiczną Żeńską Energię, której tak mu brakowało. Poczuł jej Miłość i Pocałunki na całym obolałym ciele. Wie już jaką podjąć decyzję.
Autor: Hania
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu na polankę przyszły elfy. Były ponadczasowe, młode i przedwieczne jednocześnie. Stwierdziły – „jakie miłe miejsce, a dopiero teraz je znalazłyśmy”. Zaczęły śpiewać, grać i tańczyć, Było im bardzo dobrze i nie zauważyły małego chłopca z pobliskiej wioski, który schował się w krzakach na brzegu polanki i bał się drgnąć, żeby nie spłoszyć cudownych istot. Dość długo siedział tak i patrzył, patrzył, patrzył. Jak był już dorosły, nigdy nie mógł odnaleźć tej polanki, choć bardzo tego chciał.
Autor: Borówka
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu przyszła wiosna, później lato. Dzień był długi i był czas na obserwacje. Na polanę przyszedł starszy pan z wnukiem. Wnuk dowiedział się, że jeszcze kilka lat temu owa brzoza była małą roślinką, która dzięki sprzyjającym warunkom pięknie urosła.
– To drzewa nie są od razu duże? – zapytał malec.
– No nie – odparł dziadek – drzewa, podobnie jak ludzie, najpierw są małe a potem duże
– Dziadku!!! Więc ty też kiedyś byłeś mały!
Autor: Adam
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu, gdy świeciło słońce, na polanie pojawił się mały, piękny zajączek. Uśmiechnął się do brzózki, a ta w podziękowaniu ukłoniła mu się pięknie. Jej gałęzie, jak długie piękne włosy, pogłaskały go po nosku. Zajączkowi sprawiło to przyjemność. Potrzebował tego.
Gdy był już starszym zajączkiem, przyprowadził na tę polanę swoje małe zajączki, dając im możliwość poznania czułości lekkich liści.
Autor: Patisonek