Kategoria: Była malutka

Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć miała wrażenie, że robi to bardzo szybko i nerwowo. Kuliła się w środku, choć na zewnątrz robiła wrażenie wyluzowanej i spokojnej. Patrzyła z zainteresowaniem na dziecięce ciuszki, choć była wielka jak niedźwiedzica.

Kwilącym głosem zapytała przechodnia o drogę, ale nie dostała odpowiedzi, bo on skulił się ze strachu i ze zdziwieniem popatrzył w niebo. „Skąd się wziął ten grzmot, skoro nie ma burzy” – pomyślał sobie i na wszelki wypadek przyspieszył kroku, bo chciał zdążyć do domu przed ewentualnym deszczem.

Zrobiło się jej bardzo przykro, skuliła się w sobie i zaczęła płakać. Przerażeni ludzie umykali z chodników do bram budynków. Zamykali okna i zdziwieni patrzyli, jak olbrzymie krople żrącego deszczu spadają na ich miasto. „Skąd się to wzięło, skoro na niebie nie ma żadnej chmury?” – pytali się nawzajem.

Zanosiła się od płaczu – a wicher hulał po ulicach, przewracał budki i przechodniów, wyrywał drzewa, przenosił samochody…

– Niech mnie ktoś usłyszy – jęczała, myśląc, że jest maluteńką kruszynką.

Wyczerpana przestała płakać, zamilkła i kiwała się w przód i w tył, patrząc przed siebie tępym wzrokiem.

– Widzę cię – usłyszała przy uchu cichutki głosik. Zdziwiona popatrzyła na staruszka, który siedział na latającym dywanie

– Jak się nazywasz? – zapytał staruszek.

– Kruszynka – odpowiedziała.

– Na pewno Kruszynka?

– Tak.

– A kim jesteś?

– Kruszynką.

Staruszek w zamyślaniu zmierzył wzrokiem olbrzymią postać. Uznał, że nie warto wyprowadzać jej z błędu.

– Czego potrzebujesz? – zapytał z troską.

– Chcę ciepła, przytulenia i sympatii.

– A gdzie mieszkasz?

– Nie wiem. Chciałabym tu, ale nikt, poza tobą, mnie ty nie zauważa.

– Ludzie się ciebie boją.

– Jak to?

– Boją się twojego głosu i twoich łez. Boją się ciebie zobaczyć bo jesteś potężna i wielka.

– Chcę być jedną z nich – zdenerwowała się.

– Na początek, załóż ten płaszcz – zaproponował staruszek i podał jej duże, męskie okrycie.

Zamyślona przypatrzyła się płaszczowi. Potem próbowała go założyć. Nie dała rady wsunąć ręki do rękawa. Był tak ciasny, że nawet najmniejszy palec się w niego nie zmieścił.

– Widzisz, Kruszynko – w zamyśleniu powiedział staruszek – chyba mamy kłopot.

– Jaki?

– Myślisz, że jesteś człowiekiem, a ludzie się ciebie boją, bo ciebie nie widzą. Ty też się boisz, a myśląc, że jesteś człowiekiem, nie widzisz lub nie chcesz zobaczyć, kim jesteś naprawdę.

– Jestem człowiekiem. Dziewczynką, dzieckiem. Przecież jestem malutka – zaprotestowała.

– Kiedy się urodziłaś? Gdzie?

– Tutaj, przed chwilą. Nie było mnie i nagle się pojawiłam. Potrzebuję, żeby ktoś się mną zaopiekował i przytulił mnie. Tak bardzo chcę, żeby ktoś mnie przytulił!!!!!

– Czy mogę dotknąć twojej ręki? – zapytał staruszek.

– Tak.

– Czujesz mój dotyk, ciepło mojej dłoni?

– Nie.

– Znowu mamy kłopot. Jesteś tak duża, że ani ja, ani nikt z ludzi nie może ciebie objąć, przytulić, ukołysać do snu. Koniecznie musimy się dowiedzieć, kim jesteś i kim są twoi rodzice lub opiekunowie. Potrzebujesz pomocy, a ludzie nie mogą ci jej zapewnić.

Patrzyła na niego oszołomiona. Nie wiedziała, co powiedzieć.

– Przypomnij sobie, co się działo, zanim zjawiłaś się w mieście.

– Coś zakołysało i gdzieś leciałam. Może spadłam.

Rozżalona zaczęła płakać. Łzy kapały na ulice, a sztorm znów zaczął szarpać miastem. Staruszek wyciągnął z kieszeni fujarkę i zaczął grać. Przestała płakać i zapytała:

– Co to jest?

– Kołysanka. Chyba rzeczywiście jesteś malutka. Musimy znaleźć twoich rodziców.

Staruszek grał, a ona zasnęła. Zwinęła się w kłębek i spokojnie oddychała.

– Dobra robota, Merlinie – odezwała się stara kobieta, siedząca na wyściełanej, wygodnej miotle.

– Jaga, zapraszam na dywan – uśmiechnął się Merlin.

– Nie, dziękuję, poszukam jej rodziców. Jak myślisz, kim oni mogą być?

– Poszukaj najpierw w Krainie Emocji.

– Ona ma wielką siłę, z której nie zdaje sobie sprawy – zamyśliła się Babcia Jaga – może prowadzi ją Zawiedziona Nadzieja?

– To moja córka – rozległ się grzmiący głos.

– Witaj Gniewie – z ulgą uśmiechnął się Merlin – Jak nazywa się twoja córeczka? I jak do nas trafiła?

– To Potęga. Jej matką jej Miłość, która chce by nasza mała, jak dorośnie służyła ludziom. Ja chciałem, żeby została z nami. Pokłóciliśmy się z Miłością. Trzasnąłem drzwiami, przywołałem piorun i roztrzaskałem nasz dom na drobne kawałki. Kiedy zacząłem dusić Miłość, kołyska przechyliła się, a Potęga spadła do waszego świata. Minęło trochę czasu, zanim ochłonąłem na tyle, żeby zobaczyć, że jej nie ma. Skrępowałem i zakneblowałem Miłość, żeby mi nie przeszkadzała i przyszedłem po moją córkę. Ma być Potęgą Gniewu, a nie Miłości.

– Myślę Gniewie, że nasza córka sama zdecyduje, kim zostanie w przyszłości, co będzie robić i gdzie będzie żyć – rozległ się słodki głos.

Staruszek-Merlin i Babcia Jaga z szacunkiem patrzyli na świetlistą postać, spływającą z góry.

– Jednak nie da się ciebie skutecznie związać i zakneblować – mruknął pod nosem Gniew.

– Kochany, tyle razy już próbowałeś – uśmiechnęła się Miłość i z czułością spojrzała na śpiąca Potęgę, jakby rzeczywiście była malutką Kruszynką. Otuliła córeczkę swoim ciepłem i delikatnie zaczęła kołysać.

W mieście rozkwitły kwiaty, a uśmiechnięci ludzie wyszli na ulice i zaczęli sprzątać pozostałości po niedawnym huraganie.

Miłość i Gniew ze swoją Kruszynką – córeczką Potęgą – wzlatywali w górę.

– Wracamy do siebie – powiedział Gniew.

– Myślę, że ona wróci do was, jak trochę podrośnie – dodała Miłość.

Merlin gestem dłoni zaprosił Babcię Jagę na swój dywan. Oni też wrócili do swojego domu – do Szkoły Czarowania.

Autor: Archiwista SC