Kwiat paproci rozkwitał. Pięknie pachniał i świecił jak gwiazda, rozjaśniając każdy zakamarek wielkiego lasu. Przyciągał wszystkich miłośników piękna. Ruszyli więc na wyścigi ze wszystkich stron. Każdy miał ambicje, żeby być pierwszym, również by kwiat kwitł niemal wyłącznie dla niego. I był ktoś pierwszy, prześcignął wszystkich pozostałych o długość całego łokcia. To wystarczyło, aby w zapamiętaniu zerwać kwiat, zanim jeszcze zdążył rozkwitnąć do końca i zanim zdążył podarować światu swe piękno w całej pełni…
Autor: Ewa Majewska