Piszemy 2015 – Strona 48 – ćwiczenia literackie

Mała ławeczka – 21

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często obok wierzby przechodzili spacerujący ludzie. Dzieci biegały dookoła ławki i dookoła wierzby.

Siedząc na ławce, ludzie czuli się wesoło, gdyż mogli obserwować duży zbiornik wodny – staw, w którym pływały kaczki i łabędzie.

Mała dziewczynka, która przyszła tam z dziadkiem, nadawała wszystkim napotkanym zwierzętom imiona. Prosiła też dziadka, by zapamiętał i w razie potrzeby jej podpowiadał, gdyby zapomniała.

Dziadek przy okazji spaceru fotografował faunę i florę. Miał już chyba z tysiąc zdjęć z łabędziami, ale dalej je fotografował.

Oczywiście w parku były też ławki z szachownicami. W czasie, gdy był w parku z wnuczką, dzwonił swoim nowym telefonem komórkowym do kolegów i umawiał się na grę.

Autor: Adam

Polną drogą szedł samotny wędrowiec. Posłuchał głosu serca i opuścił rodzinny dom, by w szerokim, wielkim świecie znaleźć to, czego dotąd brakowało mu w życiu. Szedł dziarskim krokiem i rozglądał się ciekawie dookoła, ponieważ nie wiedział, co to jest, a bardzo zależało mu, żeby to odnaleźć.

W pewnej chwili zobaczył skrzynię. Prawie cała była zakopana w ziemi. Wystawał jedynie górny fragment jej wieka. Zaciekawiony, z łatwością otworzył wieko i wyjął ze skrzyni zwinięty zwój papieru. Rozwinął go powoli. Był to tekst „Desideraty”.

Autor: Ewa Majewska

Mała ławeczka – 20

Bardzo często siadała na niej starsza pani i przypominała sobie młode lata. Siadywała na tej ławeczce, kiedy wierzba była jeszcze bardzo młoda. Marzyła o wielkiej miłości i kiedyś pewien młody człowiek zapytał, czy może się dosiąść. Każde z nich czytało swoją książkę, a przynajmniej udawało, że czyta… Tak przychodzili przez parę tygodni i udawali, że fascynują ich książki, które przynosili ze sobą. Starsza pani już nie pamięta, kiedy zaczęli ze sobą rozmawiać, potem spacerować… I tak im już zostało… Przespacerowali wspólnie kilkadziesiąt lat. Dzieci urosły, wnuki też urosły i wyjechały w szeroki świat… Mąż również odszedł…, ale do innego świata. Kobieta wiedziała, że kiedyś do niego dołączy… w swoim czasie…, a na razie siadywała na ławeczce, by dziękować Bogu za chwile spędzone wspólnie z mężem.

Autor: Ewa Damentka

Przez kawiarniane okno – 37

Przez kawiarniane okno widać było chodnik, ulicę, kawałek placu i ludzi, idących chodnikiem lub przechodzących przez ulicę i plac. Było późne popołudnie, przechodniów było wielu – cały tłum. Szli duzi i mali, starzy i młodzi, a wśród nich samotność w tłumie. Wy – mieszkańcy miast – pewnie dobrze ją znacie. Jesteście tak zaganiani, że udajecie, że jej nie ma. Kiedy podejdzie do was na przystanku lub zapuka do drzwi – odwracacie się w drugą stronę lub pilnie sprawdzacie wiadomości w waszych telefonach.

Ona jednak nie odchodzi. Depcze za wami dokądkolwiek się udacie – nawet jeśli przyspieszacie kroku.

Autor: Ewa Majewska

Ciemność zgęstniała – 46

Ciemność zgęstniała… Pochłonęła wszystkie kolory i całe światło. Na szczęście nie trwało to długo… W najczarniejszych czasach, w najmniej oczekiwanym miejscu, pojawiło się światło. Początkowo było malutkie. Rosło jednak z każdą chwilą, przynosząc nadzieję i rozjaśniając świat.

Nadzieja rosła, rosła…, ciągle rosła. Ciemność próbowała ją zdusić, ale nadzieja się nie dawała. Wykorzystywała każdą szparkę, przesmyk, dziurkę od klucza, każde przypadkowo lub celowo otwarte drzwi… i kropelka po kropelce wlewała się w ludzkie serca i umysły. Rozwiewała mroczne myśli, a dzięki temu pewność katastrofy zachwiała się. Przyszło zwątpienie i czarne scenariusze zaczęły się pruć jak zetlała, wiekowa tkanina. Nadzieja rosła dalej, przenikając świat swoją ufnością i torując drogę światłu. Zmartwieni ludzie budzili się z koszmarnego snu. Zaczęli głębiej oddychać i zobaczyli świat w jasnych, kolorowych barwach.

Światło jaśniało coraz mocniej, a nadzieja szerokim strumieniem wlała się do ludzkich serc, przepełniając je otuchą, miłością i wiarą. Gdy serca biły już spokojnie i z radością, nadzieja przeniknęła również do ludzkich umysłów, napełniając je ufnością we własny rozum, we własną zaradność i podsuwała ludziom obrazy dobrego, szczęśliwego, zdrowego życia.

dla Borówki napisała Ewa Damentka

Mała ławeczka – 19

Bardzo często na ławeczkę przychodziła wiewiórka, która czekała na orzeszki przynoszone przez dzieci. Zabierała orzeszek z ręki i szybko uciekała, aby go zakopać w liściach. Była bowiem pora jesienna i trzeba było gromadzić zapasy na zimę. Po chwili wracała po następny i tak powtarzała tę czynność, aż do momentu, kiedy orzeszki się skończyły. Dzieci zadowolone wracały do domu. Wiewiórka też.

Autor: Zofia

Ciemność zgęstniała – 45

Kwiaty rosły i kwitły. Zwierzęta chodziły swoimi ścieżkami i miały młode. Las dawał schronienie, wyżywienie oraz tło do zabawy i przebywania na świeżym powietrzu. Następujące po sobie pory roku mijały. Każda niosła coś dobrego i coś innego w porównaniu z poprzednią.

Las sam się oczyszcza, przyroda naucza zachowania i pomaga w rozwoju.

Autor: Adam

Mała ławeczka – 18

Bardzo często… przeciwnie…, bo płacząca wierzba tak bardzo urosła, że gałęzie, które wcześniej chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów, dopiero teraz zaciekawiały ludzi do podglądania, co tam jest ciekawego.

Autor: Janek

Przez kawiarniane okno – 36

Przez kawiarniane okno widać było chodnik, ulicę, kawałek placu i ludzi, idących chodnikiem lub przechodzących przez ulicę i plac. Było późne popołudnie, przechodniów było wielu – cały tłum. Szli duzi i mali, starzy i młodzi, a wśród nich ONO – nijakie, szare, bez wyrazu. Takie byle jakie. Poszargane i zmęczone życiem. Z zaropiałymi oczami. Nieufne i smutne – głodne ludzkiej miłości.

Aż wyciągnęła w jego kierunku rękę i pogłaskała go, dała się obwąchać i polizać. Przyniosła miskę strawy i ciepły płaszcz. Nijakość i szarość zaczęły nabierać blasku, przeobrażając się już w coś innego – bardziej czegoś jakiegoś, niż byle jakiego.

Autor: Ewa Majewska

Mała ławeczka – 17

Bardzo często siadała niej starsza pani, elegancko ubrana, w kapeluszu i w rękawiczkach. Przechodząc koło niej czułam zapach delikatnych perfum. Ona jednak nikogo nie widziała. Jej wzrok był utkwiony w jeden punkt, a na ustach igrał leciutki uśmiech. Kim była ta pani? Co ją wiązało z tym miejscem? Czy ją jeszcze spotkam podczas kolejnego spaceru w parku?

Autor: Meidi